Kitap - Yaşam

Roma nın Beş Günü, Ahmet Ümit…

Bir kaç ay önce Ahmet Ümit’in yeni romanı Ekim ayında satışa çıkacak denecek denildiğinde beklemeye başlamıştım. Roma’da yeni romanını yazmak için ev tuttuğunu, bir süre orada yaşayacağını öğrenmiştim. Ben de daha önce Roma’ya turistik ziyarette bulunduğum için merak ediyordum “…acaba benim gezip gördüğüm yerlerden de bahsedecek mi?…” diye…Evet, bahsetmiş:)


Gezmeye gideceğim ülkeler hakkında okuma yaparken bir yandan da o ülkenin yazarlarının yazdığı kitapları okumaya da gayret ediyorum. Sanki gitmeden önce gezeceğim yerlerin ruhunu önceden hissetmek gibi geliyor bana…

Gittiğim gördüğüm yerlerde geçen romanları sonradan alıp okumayı da beğenirim. Adeta film tadında bir okuma olur genellikle…Bu roman için de Roma’yı önceden görmek öyle oldu…Romanda geçen meydan, kilise, çeşme gibi turistik yerleri görüp eserleri inceleme fırsatı bulabildiğim için romanı okurken tatlı bir gülümseme ile okudum. Bu okur için bir hediye gibidir değil mi?

Ayrıca güzel ülkemden gerek gidip gördüğüm yerlerin olması (Nemrut dağı, Perre Antik Kenti, Pergamon Antik Kenti, İstanbul’daki Antik Roma Kalıntıları, Ankara’da Hacı Bayram Veli Cami yakınlarındaki Augustus Tapınağı ve romanda okuyup şu an unuttuğum birkaç yer daha gibi) gerekse henüz gitmediğim ama duyduğum, fotoğraflarını gördüğüm yerlerin bulunması da ayrı bir güzellik…

Romana ilham olan yeri yazarın dilinden, romanın içinden, Yıldız’ın babası Yaman’ın hatırasından alıntılayayım:

Oh, Afrodisias, muhteşem bir yer. Aydın’ın bir ilçesindeydi, iki kere gittim ama bak unutmuşum ilçenin adını. Böyle yekpare heykeller vardı. Prometheus’la ilgili bir kabartma görmüştüm. Prometheus’u biliyorsun değil mi? Hani şu tanrılardan ateşi çalıp insanlara götürdüğü için dağa zincirlenen titan. Zeus’un kartalı her gün ciğerlerini yiyordu. beni en çok o etkilemişti. Şehrin kuruluşu da bir acayip…

Ayrıca Yaman Yıldız’a dolayısıyla biz okurlara hikâyenin içinde sıkça geçen, muhtemelen Caesar zamanında Roma’ya köle olarak götürülen Zoilos’u da anlatır:

…Zoilos bir köleden fazlasıymış. Bennce Afrodisias’ta yaşarken de sıradan biri değildi. belki Afrodit Tapınağı’nda yaşayan genç bir rahipti, belki inançlı bir çömez, belki heykeltrıraş atölyesinde bir öğrenci. Bilgili, kültürlü, donanımlı biriymiş. O yüzden Roma sarayında hemen öne çıkmış…

…Getirdiği büyük servetle önce Afrodit Tapınağı’nı yeniden yaptırmış., sonra muhteşem bir tiyatro inşa ettirmiş, heykel atölyesini gerçek bir okula dönüştürmüş. Afrodisias’ı Anadolu’nun en önemli sanat kentlerinden biri haline getirmiş…

Bir de romanın sonuna doğru heyecanı artıran, Yıldız ile Carlo arasında geçen konuşmadan bir alıntı yapayım:

…Hangi polis ister meslektaşlarının davadan alınmasını, benim için de büyük bir başarısızlık ama elimden ne gelir? Sanki itiraz etsem bir işe yarayacak! Bay Rossi’yi tanıdın işte, dediğim dedik, despot adamın teki…Arkası çok sağlamdır Bay Rossi’nin, kendisiyle uğraşanları perişan eder…


Roma nın Beş Günü içerdiği tarihi göndermelere, Roma’nın meşhur meydanlarındaki ünlü heykellerin anlamlarına, kaybolan dini inanışlara, verilen mesajlara kadar çok yerli yerinde bir içerikle karşımıza çıktı. Yerli yerinde diyorum çünkü anlatımlar abartılmamıştı. Bir turistin inceleyebileceğinden az, iş için orada olan birinin bahsedebileceğinden çok detay verilmesini kastediyorum elbette…


Ahmet Ümit bu romanı için epey bir tanıtım yaptı. Seminerler, toplantılar düzenledi, mini röportaj çekimlerini sosyal medyaya yükledi. Yabancı yazarların kitapları basılınca kitabevlerine gidip romanlarından bölümler okuduğunu dizilerden, filmlerden, deneyimlerden biliyorduk ve hoşumuza gidiyordu. Bizim yazarlarımız da daha çok bu şekilde okuyucularla bir araya gelirler umarım.


Roma nın Beş Günü adlı romanını okurken tipik olarak yarısından sonra daha da heyecanlandım ve yukarıda yazdığım gibi bazen okumaya devam etmek isterken “…bugün burada bırakayım, bakalım yarın neler olacak?…” oyununu kendi kendime oynamak da hoşuma gitti. Bitireceğim gün sabah beşte uyanmıştım ve “…kalkmaya az kaldı, yeniden uyumak yerine romanı bitirirsem daha mutlu olurum…” diyerek okudum ve bitirdim.

Yıldız başkomiser ve Tobias karakterlerinin omuz omuza verip başka bir ülkede cinayetleri aydınlatmaya çalışmaları, kardeş gibi gerek çekişmeleri gerekse birbirlerine destek olmalarını okumak konforluydu. Yer yer Salvatore ve Rossi ile Yıldız’ın konuşmalarında sinirlendim. Yıldız’ın Başkomiser Nevzat ile olan görüşmelerine ise bayıldım. Romanlar arası geçişleri okumayı hep sevdim ve bu romanda da Yıldız ile Nevzat’ın hem iş için yaptıkları konuşmaları hem de “…şimdi Tatavla’ dayız, Ali ile Zeynep’in de sana selamları var…” gibi diyaloglarına bayıldım. Ahmet Ümit’in gelecekteki romanlarında da bu tür geçişler olursa çok tatlı olur diye düşündüm.

Hatta Yıldız’ın babası ve oğlu Deniz ile yapacağı/yapmayı düşündüğü İstanbul seyahati acaba yeni romanı için bir temel taşı mıydı diye düşünmekten kendimi alamadım.

Belki bu sefer Carlo da İstanbul’a geçici görevle gelir, neden olmasın…

Ya da Berlin’de Yıldız eşinden neden ayrılmak durumunda kaldı? Babası gerçekte ne iş ile uğraşıyordu? Babasının yeni eşi gerçekte kimdi? Ya da Bağdat Demiryolunun hikâyesi, I. Dünya savaşında yaşadığımız müttefiklik, Türklerin Berlindeki gerek sanatsal ve akademik gerekse çalışma alanları ile ilgili derin izleri yeni romanın konusunu oluşturabilir…


Roma nın Beş Günü içinden daha fazla bir ayrıntı vermeyeceğim. Polisiye roman türünü seviyorsanız bu romanı da seveceğinizi düşünüyor ve tavsiye edebiliyorum. Ben şimdiden Ahmet Ümit’in yeni çıkacak romanını bekliyorum…

Sevgilerimle, keyifli okumalar…

Kendime not: Roma nın Beş Günü ile eş zamanlı olarak Georgi Gospodinov’ un Zaman Sığınağı isimli romanını okuyordum. Bir kere daha hayret etmekten kendimi alamadım. Eş zamanlı okuduğum romanları seçerken beni ne çekiyor acaba diye…Manasal ölçüde her iki romanda ele alınan zaman olgusu dikkat çekici…Hissettiğimi şu an anlatamıyorum ama belki diğer yazımda anlatabilirim. Gospodinov’un Bahçıvan ve Ölüm romanını yazmıştım daha önce…Çağımızda yaşayan bir yazar olan Gospodinov’un öyle bir anlatımı var ki…Bir cümleyle öyle bir hissi nasıl verebildi diye dönüp dönüp geriye baktığım sayfalar var. Çok ilgi çekici…

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir