Artık son cemreyi de geride bıraktık. 6 Mart günü bu yılın son cemresi toprağa düştü. 21 Mart’taki ekinoksa doğru ilerliyoruz ve o gün ilkbaharın gerçekten gelişini kutlayacağız.
Her şey yerli yerinde ve zamanında olmaya devam ediyor da biz insanlar olarak neden bir şeyleri beklemeye başladığımızda aceleci ve tahammülsüz olabiliyoruz?
Oysa ki acele davranışlar zamanı kısaltıyor, sakin kalıp sükûnetle hareket edebildiğimiz zaman ise zamanın adeta genişlediğine şahit olabiliyoruz.
Evet, zamanı bükebilmek biraz olsun elimizde…Burada Einstein‘ı ve özel görelilik kanunlarını anmadan geçemeyiz bence…
Bütün bunları söylemek çok da kolay olmadı…Bakmayın ahkâm kestiğime…Belli bir yaşa gelince, gençliğin ateşli kanı damarlardan sakin akmaya başlayınca, anlamını bildiğim ama uygulamasını pek de bilemediğim daha doğrusu benimle ilgili her şeyi hızlıca halledip elimde olamayanlara endişeyle, telaşla sabretmeye çalıştığım her şey yerini slow life ın tadını çıkarmaya bıraktı.
🌿🌸🌿
Mart ayındayız yeni yıllar önce doğduğum ayda…Yazımın girişinden sezilebileceği gibi -sanki yeni bir yıla girer gibi- insanın kendini bir muhasebeye tabii tuttuğu ay oluyor benim için doğal olarak…
🌿🌸🌿
Aslında yukarı belirli bir duygusallıkla girdiğim dolambaçlı yollardan şöyle çıkmak isterim: Hayatımıza, davranışlarımıza bir sakinlik katmak istiyorsak bir şeyleri mükemmel yapmanın peşinde koşmamalıyız. Yaptığımız, ilgilendiğimiz şey her neyse elimizden gelenin en iyisini ve ona ayrılacak zamanın hakkını vererek yapmalıyız. İşte o zaman verimli de oluruz, sakin de kalabiliriz ve de kendimize alan da açabiliriz. Emin olun denedim ve oldu…
Madem ki bu hafta Mart ayını da ortalıyoruz gelin o hâlde kendimize hangi hediyeleri, hediyeli anları yaratabilir, çabasız, günün akışı içinde gizli kalmış slow life tadımlıklarımızın farkına varabiliriz bir bakalım:
1.Sabah kalktığımızda perdeleri açarken yeni başlayan güne gülümseyerek “merhaba” diye düşünmek.
2.Hava hâlâ soğuk olsa bile en azından elimizi yüzümüzü yıkayıp gelene kadar pencereyi açıp taze havanın odamıza dolmasına müsaade etmek.
3.Kışın kullandığımız bir eşyayı gözümüzün önünden kaldırıp yerine baharlık bir eşyayı koymak.
4.Biraz daha vakit ayırabilirsek iki kıştır giymediğimiz eşyalarımızı ayırıp bağışlamak için hazırlamak.
5.Dışarı çıktığımızda gideceğimiz yere varana değin gökyüzünün, toprağın, ağaçların, kuşların uçuşlarındaki değişimleri farketmeye çalışmak.
6.İşe başlamadan önce sevdiğimiz bir şairin bir şiirini okumak ve üstüne kısa bir düşünme yapmak.
7.Eve dönerken yapacaklarımızı düşünerek telaşa kapılmak yerine en az yüz adımımızı yavaş ve farkına vararak atmak. (Bu sırada bir planlama bile yapabiliriz belki…)
8.Eve girmeden önce dönüp bir gökyüzüne ve o andaki rengine bakmak.
9.Yemek hazırlarken besleyici değerini artıracak farklı bir dokunuş yapıp buna sevinmek.
10.Telefonumuzu olabildiğince kendimizden uzak bir noktaya bırakarak sevdiğimiz bir müzik eşliğinde en az 10 dakika pencere önünde oturmak.
11.Yemekten sonra masayı toplarken buna söylenmek yerine masadan toplayacak eşyalarımızın ve içlerindeki kirliliğin ne kadar değerli olduğunu düşünüp minnettar olmak.
12.Okuduğumuz kitaptan en az dört sayfa daha okuyarak sevdiğimiz bir diziden bir bölüm ya da bir film izleyerek günün kapanmasına doğru yol almak.
13.Yatmadan önce kişisel bakımımızı yaparken bir de cildimiz için yeni bir maske denemek.
14.Günlüğümüze sevdiğimiz bir cümleyi ya da kişisel bir görüşümüzü, gün içindeki bir anımızı yazarak günü kapatmak.
Neden bu yazı dizisini Çarşamba günleri yayınlıyorum?
☕️ Belki de slow life dediğimiz şey sadece unutulmuş bir hatırlayıştır. Bu sebepten ben de her Çarşamba kendime de hatırlatıyorum:
☕️ Hayat aceleyle değil, ritmiyle güzel.
Çünkü Çarşamba, haftanın tam ortasında durup nasıl başladığımızı, nasıl ilerlediğimizi ve haftayı nasıl tamamlamak istediğimizi fark etme günü. 🌿🪻🌿🌼🌿🌷
Peki sizlerin 21 Mart ekinoksu ya da yazılarımdaki konular hakkındaki düşünceleriniz nelerdir?
(Bu aralar çok yoğun olduğumdan okuyup bitirdiğim kitaplarlla ilgili yazılarımı yazamadım. umarım yazana kadar unutmam😅)